Een recente studie onderzocht de langetermijneffecten van adoptie op de mentale gezondheid van zowel geadopteerden als hun biologische moeders (“first mothers”). De analyse is gebaseerd op de Preliminary Exploration into Adoption Reunions (PEAR)-enquête, waaraan 1313 personen deelnamen: 898 geadopteerden, 408 biologische moeders en 7 biologische vaders. 

Uit de resultaten blijkt dat veel geadopteerden blijvende emotionele gevolgen ervaren door de scheiding van hun biologische familie. Zo gaf 82,7% van de geadopteerden aan “zeker” pijn te voelen door het verlies van hun eerste familie, terwijl nog eens 10,7% aangaf dit “waarschijnlijk” te voelen. Slechts een klein percentage (ongeveer 4,5%) rapporteerde weinig of geen pijn. Daarnaast gaf 94,3% van de geadopteerden die pijn ervaarden aan dat zij ongezonde copingmechanismen hadden ontwikkeld, zoals vermijdingsgedrag (60,8%), emotionele afstand (59,7%) en problematische relaties (48,3%). 

Ook werden relatief hoge percentages risicogedrag gemeld. Zo rapporteerde 32% alcoholmisbruik en 16,6% zelfbeschadiging. Ongeveer 21% van de geadopteerden gaf aan ooit een zelfmoordpoging te hebben gedaan, wat volgens de studie aanzienlijk hoger is dan het geschatte percentage in de algemene bevolking. 

Bij biologische moeders kwamen vergelijkbare emotionele gevolgen naar voren. Veel vrouwen beschreven langdurige rouw, spijt en gevoelens van druk of gebrek aan controle rond de adoptie. Zo gaf bijna 81% aan dat zij destijds weinig controle hadden over de adoptiebeslissing, en ongeveer 89,6% stelde dat zij hun kind zouden hebben opgevoed als zij de keuze opnieuw konden maken. 

De studie concludeert dat adoptie voor veel betrokkenen complexe en langdurige psychologische gevolgen kan hebben. De onderzoekers pleiten daarom voor meer openheid, betere ondersteuning en meer aandacht voor de ervaringen van zowel geadopteerden als biologische ouders.