Stichting voor Nederlandse afstandskinderen en binnenlands geadopteerden

In Nederland zijn circa 28.000 mensen afgestaan bij hun geboorte. Een groot deel daarvan werd geadopteerd onder de adoptiewet uit 1956. Velen bleven pleegkind, groeiden op als kind van oma of brachten hun jeugd door in tehuizen of instellingen als kind van de Staat. Stichting Verleden in Zicht is er voor al deze mensen!

Motie in de 2e kamer voor volledige inzage

Op 11 april werd door de kamerleden Van Nispen (SP) en Ellian (VVD) een motie ingediend om onze groep en de moeders volledige inzage te geven in onze dossiers.

Debat in de 2e kamercommissie

Op 3 april vergaderde de vaste kamercommissie familierecht met minister Weerwind over een hele lange reeks onderwerpen waaronder binnenlandse afstand en adoptie. Een delegatie van het bestuur en van onze achterban waren hier aanwezig. Wie het hele debat terug wil zien kan dat hier doen.

Brief aan de 2e kamer

Op 3 april 2024 vergadert de vaste kamercommissie voor Justitie en Veiligheid en wij hebben een brief geschreven aan de kamerleden. Hierin leggen we uit hoe in de ogen van het bestuur van VIZ de voortgang is.

In de media

Vragen in de Tweede Kamer over interlandelijk geadopteerden

Bij de behandeling van de begroting van het ministerie van Justitie en Veiligheid heeft het Kamerlid Van Nispen in de Tweede Kamer voorstellen gedaan voor de interlandelijke geadopteerden. Enkele daarvan sluiten rechtstreeks aan bij die van binnenlands geadopteerden.

Maria Mulder ging op zoek naar haar afkomst en vond zichzelf: “Ik mag er zijn”

Maria Mulder wordt midden in de zomer van 1962 geboren in een huis aan de Fonteinstraat in Leeuwarden.

Uitnodiging Bijeenkomst Moederheil.nl en Fiom

Graag nodigen Moederheil.nl en Fiom u uit voor de bijeenkomst: Reflectie Binnenlandse Afstand en Adoptie.

Onze podcast

Aflevering 14: Peter & Erik

De aflevering van Peter en Erik gaat over samen zijn, gescheiden worden en elkaar weer vinden. Wat heeft dat voor gevolgen voor de twee Groningse broers die bij hun hereniging heel nuchter ’moi’ tegen elkaar zeiden en sindsdien willen weten waarom ze niet samen konden opgroeien.

Aflevering 13: Leintje

Leintje: Ik denk dat het belangrijkste altijd voor iedereen is: moederliefde! Leintje: Je bent niet met elkaar opgegroeid, dus die kloof kan nooit meer gedicht worden.

Aflevering 12: Lucas

Lucas:” Waarvoor moet ik dankbaar zijn? Dankbaar dat mijn wortels en mijn identiteit mij zijn afgenomen? Daar ben ik niet dankbaar voor, maar het is mij wel geleerd daarvoor dankbaar te zijn.”

Voor wie is Verleden in Zicht?

Verleden in Zicht (VIZ) is opgericht voor iedereen die in Nederland is afgestaan en/of daarna is geadopteerd.

De stichting behartigt de belangen van deze groep en probeert hun erfgoed te verzamelen, te ontsluiten en en te borgen. Verder organiseren we ontmoetingsdagen en laten we onze geschiedenis horen in een podcast.

Podcast Afgestaan

Afgestaan is de naam van de website en de podcast van de stichting Verleden in Zicht. VIZ bestaat uit vrijwilligers. Voor de opzet van de site en de podcast kregen we een subsidie van het Rijk. Draag je ons werk een warm hart toe? Een donatie, eenmalig of regelmatig, is welkom.

 

door Carine Dorgelo en Georgia Gradenwitz Kemp.

Veel gestelde vragen

Ten gevolge van het grote taboe dat lange tijd op binnenlandse afstand en adoptie heeft bestaan, is deze geschiedenis bij veel Nederlanders onbekend. Afstand en adoptie heeft echter een enorme invloed op zowel de moeders die hun kind, al dan niet gedwongen, moesten afstaan, als op deze kinderen. Om de positie van de afgestanen in Nederland te versterken en hun geschiedenis bekend te maken is de stichting Verleden in Zicht opgericht.

Het bestuur van de stichting spreekt met het ministerie van Veiligheid en Justitie over een breed aantal onderwerpen die voor afgestane kinderen van groot belang zijn. Zo hebben we ons met succes hard gemaakt voor een nieuw en onafhankelijk onderzoek naar de misstanden bij het afstand doen van kinderen en het adopteren daarna. Ook zijn we druk in gesprek om de archieven van afgestane en/of geadopteerde kinderen te behouden en open te stellen voor inzage. Dat is helaas nog hard nodig.

We proberen bijstand voor de groep afgestane Nederlanders te krijgen. Dat kan nodig zijn bij bijvoorbeeld een gang naar de rechtbank voor een naamswijziging of zelfs het terugdraaien van een adoptie. Bijstand is ook mogelijk in de vorm van hulp bij het zoeken naar dossiers. 

Ten slotte proberen we compensatie te krijgen. Bij de verwerking van hun verleden en de zoektocht naar hun biologische familie maken geadopteerden onkosten. Denk aan therapieën. Bovendien staan sommige geadopteerden ingeschreven in verschillende DNA-banken.  En sommigen schakelen een privé-detective in.

Er is nog veel werk te doen.

We houden ontmoetingsdagen waar afstandskinderen met elkaar in contact kunnen komen. Het is heel bijzonder om voor het eerst in een ruimte te zijn met alleen maar afstandskinderen.

Daarnaast tekenen we de verhalen van afstandskinderen op in de podcast Afgestaan en maken we een nieuwsbrief voor afgestane Nederlanders.

 

Een afgestaan kind is direct bij geboorte bij de moeder weggehaald en in een kindertehuis of klooster geplaatst. Van deze kinderen werd een groot deel opgenomen in een ander gezin en groeide daar op. Veel van deze kinderen zijn door het nieuwe gezin geadopteerd. Van ruim 15.000 kinderen is bekend dat hen dit overkwam. Het zijn er meer, maar daarvan zijn geen cijfers bekend.

Daarnaast groeiden veel van hen op als kind van hun oma, bleven ze pleegkind of bleven ze kind van de Staat en brachten ze hun jeugd door in tehuizen of instellingen. Hoeveel kinderen dat precies zijn is niet bekend, maar voorzichtige schattingen geven tussen de 8000 en 13.000 aan.

De stichting Verleden in Zicht richt zich op afgestane Nederlanders, hun kinderen en/of hun kleinkinderen. Mensen die uit het buitenland zijn geadopteerd hebben hun eigen belangengroepen, evenals de adoptieouders en afstandsmoeders.

Er zijn vóór en ná de totstandkoming van de Adoptiewet uit 1956 kinderen afgestaan die nooit officieel zijn geadopteerd. Zij zijn opgegroeid als kind van een familielid, opgenomen in een pleeggezin of opgegroeid in een tehuis of instelling. Na de totstandkoming van de Adoptiewet in 1956 werden veel  afstandskinderen direct na hun geboorte gescheiden van hun moeders en opgenomen in kindertehuizen en kloosters. Daar wachtten ze  op een pleeggezin om daarna officieel door dat gezin geadopteerd te worden. Het afstandskind werd in dit geval ook adoptiekind.

VIZ noemt altijd de afstandskinderen eerst. We zijn namelijk allemaal afgestaan, ook zij die nooit officieel zijn geadopteerd. Bovendien omvat het woord afstandskind de pijn die ligt in de scheiding van de moeder direct na de geboorte. Het begrip adoptiekind gaat voorbij aan die afstand en pijn. Om te blijven spreken van een kind is eigenlijk een beetje gek. Iemand die in 1950 is afgestaan, is nu over de zeventig. Iemand die in 1956 is afgestaan, in het jaar van de totstandkoming van de Adoptiewet, loopt nu tegen de zeventig. Iemand die 1984 is geboren, nog net voor de totstandkoming van de Abortuswet, ziet de leeftijd van veertig jaar naderen. Daarom noemen veel afstandskinderen zich liever afgestanen, net als adoptiekinderen geadopteerden genoemd willen worden.

Hoe jullie kunnen helpen, en op welke gebieden

Voorlichting en informatie

Belangen behartiging

Gegevens verzameling

Borging erfgoed